Her şeyi hızla tükettiğimiz, uzun uzun okumaya ayırdığımız zamanın giderek azaldığı bu dönemde neden blog hesabı açtığım konusunda soru işaretleriniz varsa gelin biraz bunu konuşalım.
Öncelikle merhaba, ben Yağmur.
Küçüklüğümden beri kendimi yazarak ifade etmek en büyük zevklerimden biri. Hislerimi bağırıp çağırmak yerine yazarak dışa vurmak istedim hep. Bir deftere döktüm içimdekileri. Üzgünsem bunu yazdım, okuduğumda daha iyi hissetmek için. Mutluysam bunu yazdım, mutlu olduğum anı unutmamak için. Sayfamı ilk defa okuyorsanız şu anda en büyük korkusu unutmak olan birisiyle tanışıyorsunuz. Unutmaktan, güzel anların silinmesinden hep korktum. Bu yüzden kaydetmek istedim. Fotoğrafladım, ajanda tuttum, defterime yazdım fakat yeterli gelmedi. Bu noktada yayımlamak istedim. Bir beklentim olmadan, kendim için. Belki de ulaşacağını düşündüğüm birkaç kişi için.
Amacım yalnızca unutmak istemediklerimi kaydetmek değil, sevdiğim şeylerden de bahsetmek. Burada okuyacağınız her şeyde benim zevklerimden, düşüncelerimden bir parça olacak. Belki bir film ya da kitap önerisini okurken bile aralarda beni bulabilirsiniz, daha iyi tanıyabilirsiniz. Ne olursa olsun bunu severek yapıyorum ve yapacağım.
Yazmak kadar okumak da en büyük zevklerimden biri. Yaşadığımız çağda bunun oldukça azaldığını görmek beni üzüyor. Küçüklükten edindiğim okuma alışkanlığım ve kitaplığıma olan sevgim belki de beni yazmaya iten sebeptir. Maalesef ki artık sadece bir azınlık kitap okuyor. Sosyal medyada bu kadar vakit geçirirken uzun bir yazıya odaklanmanın, okumaya sabır göstermenin zorlaşabildiğini düşünüyorum. “Nasıl olsa izleyerek hemen öğreniyorum,” deyip uzun uzun okumaktan vazgeçmek kolay geliyor bazen. Oysaki duygular bazen yazıyla çok daha anlamlı hâle gelir. Buna inanan biri olarak umuyorum ki bu inancı benimle paylaşan insanlara ulaşabilirim.
İşte bunlar benim sebeplerim. Bazen sadece yaptığın şeyi sevmek bile bir sebep olabilir. Sevdiğiniz şeyleri yapın. Başkaları için bir önemi olmasa bile.
Sevgiler.