Bazıları içimizi ısıtan, bazıları bizi düşüncelere daldıran; uzun akşamlara eşlik edecek bir film seçkisi. Tamamen zevkime göre sizler için derlenmiştir.
“Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?” sorusunun yanına eklenmeyi hak eden bir soru varsa o da şu: Peki ya çok izleyen?
Cevabı tartışılır ama filmlerin başka hayatları anlamamıza katkısı bence büyük. Özellikle kış aylarında sıcak çayımızı alıp battaniyeye sarınarak, cama vuran yağmurun sesi eşliğinde izlediğimiz bir film… Hem olduğumuz yerde kalıp hem başka bir hayatın içine girebilmek güzel bir ayrıcalık.
Farklı hayatlar, döngüler, yeni deneyimler… Yaşayamadığımız, belki de haberimiz bile olmayan onca deneyime filmler sayesinde ortak olabilmek güzel bir lütuf. Şayet her şey yaşanabilse senaryolara ne kalırdı?
Gelgelelim kış aylarının vazgeçemediğim yanlarına. İşte bu filmler ve izlerken yaşadığım seyir zevki tartışılmaz. İlk sıraya bu filmi koymasaydım zevkimden şüphe duyabilirdiniz fakat ilk sırayı “Home Alone” filmine vererek bu ihtimali baştan ortadan kaldırıyorum. Kısaca filmden bahsedip sonra bende uyandırdığı hislere geçeceğim.
Home Alone (Evde Tek Başına, 1990)
Chris Columbus’un yönettiği, başrolünde Macaulay Culkin’in yer aldığı bir aile komedisi. Noel tatiline çıkan ailesi tarafından yanlışlıkla evde unutulan sekiz yaşındaki Kevin, hem tek başına yaşamayı öğrenir hem de evini iki hırsızdan korumaya çalışır.
Karlı sokaklar, ışıklarla süslenmiş evler ve müzikler filmin sıcak atmosferini oluşturuyor. Kevin’in evde unutulmasına çok üzüldüğümü itiraf etmek isterim. Fakat başlangıçta özgürlük sandığı yalnızlığın zamanla ailesine duyduğu özleme dönüşmesine şahit olmak güzel bir deneyimdi.
Kesinlikle şans verilmesi gerektiğine inandığım bir film. Hâlâ izlemediyseniz çayınızı ve battaniyenizi hazırlayıp hemen açmanızı ısrarla tavsiye ediyorum. Evde olma ve nostalji hissi arayanlar için yapılmış bir amme hizmetidir bu yazı.
İkinci sırada, romantik hikâyeleri sevenlere hitap edebilecek ve daha fazla konuşulmasını istediğim bir film var:
Serendipity (2001)
Peter Chelsom’un yönettiği, başrollerinde John Cusack ve Kate Beckinsale’in yer aldığı film, Noel alışverişi sırasında New York’ta tanışan Jonathan ve Sara’nın hikâyesini anlatıyor. Aralarındaki çekime rağmen yeniden karşılaşıp karşılaşmayacaklarını kadere bırakıyorlar. Yıllar sonra ise birbirlerini unutamadıklarını fark ederek yeniden yollarını kesiştirmeye çalışıyorlar.
Işıklı New York sokakları, Noel telaşı ve sıcak içecekler filmin romantik atmosferini kuruyor. Bu atmosferin içinde de akla bazı sorular düşüyor: Tesadüfler gerçekten var mı? Kaderimizi mi yaşıyoruz, yoksa seçimlerimizle onu biz mi şekillendiriyoruz? Doğru insan bizi bir şekilde bulur mu, yoksa bizim de çabalamamız mı gerekir?
Film boyunca kendimi bu soruların arasında buldum. Bazen karakterlere “Biraz daha uğraşsanız olmaz mı?” demek istesem de yeniden karşılaşma ihtimalinin yarattığı heyecana kapılmamak zor.
Bazı noktalarda sinirlendiğimi de itiraf etmeliyim. Her şeyi de kadere bırakmazsınız sonuçta. Fakat kader biraz benim guilty pleasure’ım. Bir yandan karakterlere kızarken bir yandan da yollarının yeniden kesişmesini bekledim. Doğru insanın bir şekilde bizi bulacağı fikrine kapılmak hoşuma gidiyor sanırım.
Kış akşamında biraz romantizm, biraz New York ve bolca “Acaba?” arıyorsanız güzel bir seçim. Bence aramalısınız çünkü hayatımız bolca acabalarla dolu. En azından benimki öyle.
Üçüncü sırada yemek yapmayı sevenler kadar, kendine bir uğraş ve yeni bir heyecan arayanların da yakınlık duyabileceği bir film var.
Julie & Julia (2009)
Nora Ephron’un yönettiği, başrollerinde Meryl Streep ve Amy Adams’ın yer aldığı bir film. İki gerçek hikâyeyi bir araya getiriyor: Julia Child’ın Fransa’da yemek yapmayı öğrenip bir yemek kitabı hazırlama süreci ve yıllar sonra Julie Powell’ın bu kitaptaki 524 tarifi bir yılda deneyerek deneyimlerini blogunda paylaşması.
Mutfakta geçirilen saatler, hazırlanan yemekler ve sofralar filme sıcak bir atmosfer katıyor. Küçük bir uğraşın zamanla insana amaç ve heyecan vermesi de hikâyeyi yakın hissettiriyor. Bu filmden sonra insanın bir şeylere başlayası geliyor. İlla yemek yapmak da değil; yazmak, araştırmak ya da uzun zamandır ertelediği bir şeye şans vermek. Bir merakın zamanla hayatımızda bu kadar yer kaplayabilmesi güzel bir ihtimal. Tabii mutfakta geçirilen onca saati izledikten sonra benim aklım biraz da yemeklerde kaldı. Aç karnına izlemenizi pek tavsiye edemeyeceğim.
Dördüncü sırada ise bu kez çayın ve battaniyenin yanına mendilleri de eklememizi gerektiren bir film var: Hachi: A Dog’s Tale.
Hachi: A Dog’s Tale (Hachi: Bir Köpeğin Hikâyesi, 2009)
Lasse Hallström’ün yönettiği, başrolünde Richard Gere’in yer aldığı bir dram. Japonya’daki gerçek Hachikō hikâyesinden uyarlanan film, bir profesörle sahiplendiği Akita cinsi köpek arasındaki bağı anlatıyor. Hachi’nin sahibini her gün tren istasyonunda karşılama alışkanlığı, zamanla sadakat ve bekleyişin dokunaklı bir hikâyesine dönüşüyor.
Soğuk istasyon manzaraları ve mevsimler değişirken devam eden bekleyiş, filmin duygusunu güçlendiriyor. Hachi, izleyeni ağlatabilecek kadar hüzünlü; aynı zamanda bir hayvanla kurulan bağın hayatımızdaki yerini hatırlatıyor.
Bu filmi listeye ekleyip sizi mendilsiz bırakmak istemem. Önceden anlaşalım, her kış filmi içimizi aynı şekilde ısıtmıyor. Bazıları biraz da ağlatıyor. Her gün tekrar eden bir buluşmanın zamanla böyle bir bekleyişe dönüşmesi insanın içine oturuyor. Birlikte geçirilen sıradan anların aslında ne kadar kıymetli olduğunu hatırlamak için izlenebilir. Fakat sonrasında hemen neşeli bir sohbete geçebilir misiniz, orası tartışılır.
Son sırayı da kışın hakkını verdiğini düşündüğüm bir filme ayırmak istedim.
The Holiday (Tatil, 2006)
Nancy Meyers’ın yönettiği; Cameron Diaz, Kate Winslet, Jude Law ve Jack Black’in başrollerini paylaştığı romantik bir komedi. Aşk hayatlarında zor bir dönem geçiren Iris ve Amanda, Noel tatilinde evlerini değiştirir. Biri İngiltere’nin kırsalındaki küçük bir eve, diğeri Los Angeles’a giderken bu değişiklik ikisine de yeni başlangıçların kapısını açar.
İngiltere’deki şömineli evi gördükten sonra insanın birkaç günlüğüne ortadan kaybolup oraya yerleşesi geliyor. Şömine, kar, küçük bir İngiliz köyü… Benim için oldukça ikna edici bir teklif. Bir de bütün bunlara yeni başlangıçların heyecanı eklenince kış listesine girmemesi zor.
Hikâye, kendine zaman ayırmayı ve hayal kırıklıklarından sonra yeniden bir şeylere heves edebilmeyi hatırlatıyor. Bazen bulunduğumuz yerden biraz uzaklaşma fikri bile iyi geliyor. Şimdilik bunu film aracılığıyla yapmak da kabulüm.
Benim kış akşamları için listem böyle. Bazısında New York sokaklarında dolaştık, bazısında mutfağa girdik, bazısında da mendillere uzandık. Artık o akşam hangisine ihtiyacınız varsa seçim sizin. Ben çayı koymaya gidiyorum.